ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੇ - ਡਾ. ਅਮਰਜੀਤ ਟਾਂਡਾ

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੇ ਸਾਡੇ ਤੋਂ
ਕੀ ਲੈ ਲੈਣਾ ਸੀ-ਫ਼ੱਕਰਾਂ ਤੋਂ
ਇੱਕ ਮੈਲੀ ਜੇਹੀ ਚਾਦਰ ਸੀ
ਓਹੀ ਲੈ ਕੇ ਟੁਰ ਗਈ

ਬੁੱਕ ਭਰੇ ਸਨ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ
ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਕਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ
ਉਹ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਲੈ ਉੱਡ ਗਈ

ਕਈ ਸੁਪਨੇ ਸਨ
ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਜ਼ੇਬਾਂ ਚ ਪਏ
ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਦੇ ਦਿਤੇ

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਹੋਰ ਮੰਗ ਕੀ ਮੰਗਦੀਂ ਏਂ-

ਕਹਿੰਦੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲ
ਨਦੀ ਕਿਨਾਰੇ ਖੇਡਾਂਗੇ
ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਕੋਈ ਗੀਤ ਲਿਖਾਂਗੇ ਮੁਹੱਬਤ ਰੰਗਾ
ਗਾਵਾਂਗੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗ
ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ ਬਦਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ

ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹਾਂਗੇ ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਦੇ ਜੂੜੇ ਚ
ਜ਼ੁਲਫ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੰਡ ਠਾਰ ਭੰਨਾਂਗੇ
ਤਪਦੀ ਧਰਤ ਦੀ-
ਬੁਝਾਵਾਂਗੇ ਤਪਦੇ ਜ਼ੰਗਲ
ਨਗਨ ਫਿਰ ਰਹੀ ਇਨਸਾਨੀਅਤ
ਕੱਜਾਂਗੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ-

ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਪੂੰਝਣ ਲਈ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸੱਦਾਂਗੇ
ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਹਾਂਗੇ ਕਿ ਬਲਦੇ ਮੇਰੇ ਚਿਰਾਗ ਨਾ ਬੁਝਾਵੇ
ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਦੇਵੇ ਟਿਮਕਦੇ

ਵਿਹੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਰੌਣਕਾਂ ਫਿਰ ਟੋਲਾਂਗੇ
ਗੁਆਚੇ ਯਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਾਂਗੇ
ਪੀਂਘਾਂ ਪਾਵਾਂਗੇ ਫਿਰ
ਸੁੰਨ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਪਿੱਪਲਾਂ ਬੋਹੜਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ 'ਤੇ

ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੱਗੇ
ਲਿਜਾਵਾਂਗੇ ਭੁੱਲੇ ਵਿਸਰੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀਆਂ ਤਰਜ਼ਾਂ
ਗਿੱਧੇ ਦੀਆਂ ਧਮਾਲਾਂ ਤੇ ਭੰਗੜੇ ਦੀਆਂ ਨਵੀਨ ਚਾਲਾਂ-

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਏਨਾ ਕੁਝ ਸਜਾਈਏ
ਅਰਸ਼ ਦੀ ਕੰਧ 'ਤੇ

ਰਾਤ ਮੈਨੂੰ ਚੰਦ ਨੇ ਜਗਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਸੀ-
ਜੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਆਉਣਾ ਹੋਇਆ -
ਤਾਂ ਪਿੰਡ 'ਚ ਓਹੀ ਸੱਥ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖ ਕੇ ਜਾਵੀਂ
ਬੰਦ ਪਏ ਬੂਹਿਆਂ ਤੋਂ ਜ਼ੰਗਾਲੇ ਤਾਲੇ ਭੰਨ ਕੇ ਜਾਵੀਂ
ਨੀਲੀ ਗੁਲਮੋਹਰ ਲਿਆਵੀਂ ਇਕ
ਸੁੰਨ੍ਹਿਆਂ ਦਰਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਜਾਵੀਂ
ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਗੀਤ
ਤੇ ਸਵੇਰ ਦਾ ਸੂਰਜ-
ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਪੁੱਤ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬੋਲੀ-